م مجتبى حسن 1331 ه ق / 1913 م 1394 ه ق / 1974 م علامه سيد مجتبى حسن بن سيد محمد نذير از علماى بزرگ « كامون‌پور بلوك غازىپور » ( هند ) در سال 1331 ه ق در يك خانوادهء متدين به دنيا آمد . تحصيلات ابتدايى را در مئو و بنارس فراگرفت و براى تحصيلات عالى به مدرسهء ناظميه و سلطان المدارس لكنهو رفت . از كودكى به شعر و ادبيات و مطالعهء كتب علاقهء وافر داشت . در يك سال تحصيلى دو بار امتحان مىداد و از مركز آموزش الله‌آباد و لكنهو به دريافت مدارك عربى و فارسى و اردو نايل آمد و در سال 1931 م از مدرسهء سلطان المدارس به دريافت مدرك صدر الافاضل موفق شد و كتابهاى شرح لمعه ، قوانين ، فصول ، شرح مطالع الانوار ، ملا صدرا احمد اللّه ، تشريح الافلاك ، نهج البلاغة ، ديوان متنبى ، حماسه ، شرح تجريد ، احقاق الحق ، شرح كبير ، رسائل و اصول كافى را تمام كرد . از استادان وى مىتوان مفتى محمد على ، مولانا سيد محمد هادى ، مولانا محمد رضا ، مولانا عالم حسين و مولانا سبط حسين را نام برد كه از اهميّت خاصى برخوردار بودند . وى پس از دريافت مدرك صدر الافاضل در مدرسهء دينيه پتنه به سمت استادى برگزيده شد ، در همين زمان صدها مقاله و كتب منظوم نوشت . ذهن او براى شعر آمادگى عجيبى داشت ، شوق مطالعه زياد داشت و براى هر نوع مجله و روزنامه شيعى هندوستان و پاكستان مقاله مىنوشت . دربارهء موضوعات جديد و قديم تحقيق مىكرد و خواهان پيشرفت و تعالى علم بود و جوانان را با